Kondensatory ceramiczne{0}}wysokonapięciowego wykorzystują ceramiczny dielektryk do przechowywania ładunku elektrycznego. Ich odporność na wysokie napięcie- wynika ze specjalistycznych składów ceramicznych-takich jak te na bazie tytanianu baru lub tytanianu strontu-a także grubej-konstrukcji dielektrycznej i zoptymalizowanych procesów produkcyjnych.
Podczas utwardzania dodatkowego modułu kapsułkującego i po nim naprężenia mechaniczne mogą powodować powstawanie pustych przestrzeni na styku ceramiki-epoksydowej. Co więcej, puste przestrzenie w samym dielektryku są spowodowane głównie organicznymi lub nieorganicznymi zanieczyszczeniami w proszku ceramicznym lub niewłaściwą kontrolą podczas procesu spiekania. Defekty te działają jak słabe punkty, pogarszając w ten sposób wytrzymałość kondensatora na napięcie-.
Sam korpus ceramiczny jest materiałem z natury kruchym; w konsekwencji znaczne naprężenia mechaniczne występujące podczas produkcji i obsługi mogą powodować pęknięcia naprężeniowe, prowadząc do zmniejszenia wytrzymałości na napięcie.
W pół-szczelnych kondensatorach narażonych na działanie wysokiej-temperatury i wysokiej-wilgotności środowiska, przenikające cząsteczki wody mogą wywołać reakcje elektrolityczne. Prowadzi to do migracji jonów srebra i tworzenia przewodzących dendrytów, co skutkuje zwiększonymi prądami upływowymi, a nawet katastrofalnym przebiciem dielektryka (zwarciem).
Pod wpływem pola elektrycznego awaria kondensatorów ceramicznych jest zazwyczaj zgodna z „teorią-przebicia w słabym punkcie”, w której niezupełne wyładowanie jest podstawową przyczyną takiej zlokalizowanej awarii. Zjawiska rozkładu można ogólnie podzielić na rozkład elektrochemiczny i rozgorzenie powierzchniowe pomiędzy elektrodami. Rozpad elektrochemiczny jest związany z migracją jonów srebra i reakcjami redukcji dielektrycznej, podczas gdy rozgorzenie powierzchniowe zwykle występuje w warunkach wysokiej wilgotności lub zniekształcenia pola elektrycznego.
Aby złagodzić problem migracji jonów srebra, zastosowanie elektrod niklowych,-które charakteryzują się doskonałą stabilnością chemiczną i niższymi współczynnikami elektromigracji w porównaniu ze srebrem,-znacznie poprawiło wydajność i niezawodność kondensatorów ceramicznych. Ponadto optymalizacja materiałów kapsułkujących może poprawić wydajność; w szczególności zwiększenie temperatury utwardzania zwykle zwiększa napięcie przebicia-kondensatorów ceramicznych wysokiego napięcia, ponieważ utwardzanie-w wysokiej temperaturze ułatwia szybką i skuteczną redukcję szczątkowych naprężeń wewnętrznych. Dodatkowo wytrzymałość na przebicie można jeszcze bardziej zwiększyć poprzez opracowanie nowych receptur materiałów i precyzyjną kontrolę grubości warstwy dielektrycznej.
